Pierwotnie świątynia nosiła wezwanie św. Marii Magdaleny. Od 2. połowy XVI wieku kościół należał do protestantów. Po II wojnie światowej został konsekrowany jako kościół katolicki pod wezwaniem Matki Bożej Wspomożenia Wiernych w dniu 29 czerwca 1946 roku przez ks. Jana Palicę.
Wnętrze i wyposażenie thumb|lewo|Wnętrze świątyni – ołtarz główny Wnętrze kościoła nakrywa drewniany, belkowany strop. Prezbiterium oddzielone jest od nawy łukiem tęczowym. Nawę główną i nawy boczne przedzielają wsparte na 4 granitowych filarach łuki arkadowe. Na ścianie zachodniej znajduje się empora organowa z 1767 roku z tralkowym parapetem, na której umieszczone są 16-głosowe organy wykonane w połowie XIX wieku w warsztacie Friedricha Wilhelma Kaltschmidta. Zachował się XIX-wieczny, klasycystyczny ołtarz boczny ze sceną Ukrzyżowania oraz sceną Ostatniej Wieczerzy w predelli, a także bogato zdobiona XVIII-wieczna ambona z postaciami czterech Ewangelistów oraz baldachimem z figurą anioła na szczycie.
Przypisy
Kategoria:Świątynie pod wezwaniem Matki Bożej Wspomożenia