Linie montażowe w fabryce samochodów, stworzone przez Henry Forda (1913) stanowiły znaczący krok naprzód w tej dziedzinie. Ford zmniejszył czas montażu samochodu z ponad 700 godzin do 1,5 godziny. Ponadto był pionierem w zakresie ekonomii dobrobytu („kapitalizmu opiekuńczego”) i w zakresie zachęt finansowych dla pracowników, w celu zwiększenia ich wydajności.
Kompleksowy system zarządzania jakością (TQM) opracowany w latach 40., po II wojnie światowej był częścią odbudowy Japonii po wojnie.
Od 1960 do 1975 r., wraz z rozwojem systemów wspomagania decyzji w zaopatrzeniu, takich jak planowanie zapotrzebowania materiałowego (MRP), można podkreślić kwestię rozrządu (gospodarka magazynowa, produkcja, transport itp.) organizacji przemysłowej.
W latach siedemdziesiątych, wraz z popularyzacją japońskich teorii zarządzania, takich jak Kaizen i Kanban, została przeniesiona uwaga na kwestie jakości, czas dostawy i elastyczność.
W latach dziewięćdziesiątych, po procesie globalizacji przemysłu nacisk kładziony był na zarządzanie łańcuchem dostaw (ang. Drum-Buffer-Rope, DBR) i zorientowane procesów biznesowych na klienta. Teoria ograniczeń opracowana przez izraelskiego naukowca Elijjahu M.