W 1922 monaster przeszedł w ręce Żywej Cerkwi. Do 1923 służył w nim jeden z liderów ruchu odnowicielskiego, biskup Antonin (Granowski). W 1923 wspólnota ponownie przeszła w jurysdykcję Rosyjskiego Kościoła Prawosławnego, jednak jeszcze w tej samej dekadzie została całkowicie zlikwidowana. W latach 1927–1930 na polecenie władz radzieckich zburzono większość zabudowań monasterskich, w tym cerkiew św. Marii Egipcjanki, dzwonnicę i mur klasztoru. W ocalałym budynku mieszkalnym w latach wielkiego terroru mieścił się internat dla oficerów NKWD. Następnie, według relacji świadków, w obiektach monasterskich mieściły się garaże i warsztaty konserwatorskie.
Rosyjski Kościół Prawosławny odzyskał w 1991 jedyną ocalałą z dawnego monasteru cerkiew – sobór Spotkania Włodzimierskiej Ikony Matki Bożej. Przez dwa lata był on świątynią parafialną. W 1993 przy świątyni otwarto placówkę filialną Monasteru Pskowsko-Pieczerskiego, której przełożonym został hieromnich Tichon (Szewkunow). W 1995 wspólnota otrzymała status monasteru stauropigialnego. Na terenie monasteru odbudowana została dzwonnica, wzniesiono nowe zabudowania mieszkalne.