Rok 1831 – żołnierz w powstaniu listopadowym Wieść o wybuchu powstania zastała go podczas przygotowania do egzaminów końcowych na studiach prawniczych. 12 lutego 1831 r. „konno i zbrojno” przekroczył granicę. Przez Zamość i Lublin dotarł do Warszawy, gdzie jako ochotnik zaciągnął się jako szeregowy żołnierz do pierwszego pułku strzelców pieszych w dywizji gen. Piotra Szembeka, ponieważ była ona przeznaczona na przednią straż armii narodowej. Będąc w Warszawie związany był szczególnie z kręgiem czasopisma „Nowa Polska” (gdzie poznał m.in. Maurycego Mochnackiego i Seweryna Goszczyńskiego, z którym łączyła go wieloletnia przyjaźń). 6 lutego 1831 r. wyruszył ze swym pułkiem na pole walki. Od 17 lutego brał udział w bitwach pod Dobrem, Okuniewem, Miłosną i Wawrem oraz o Olszynkę Grochowską. Po powrocie pułku do Warszawy, uzyskał zgodę na przedarcie się do korpusu gen. Józefa Dwernickiego, do którego dotarł pod Tyszowcami. Dostał przydział do baterii artylerii konnej dowodzonej przez księcia Józefa Puzynę, z którą brał udział w bitwach pod Poryckiem i Boremlem. Po przekroczeniu granicy z Galicją i złożeniu broni przez korpus Dwernickiego, przedarł się ponownie do Królestwa, przekraczając Wisłę pod Sandomierzem i dotarł do Warszawy. Tu został podoficerem czwartej baterii lekkokonnej pod dowództwem gen. Józefa Bema. 25 maja 1831 r.