Ciało Chrystusa jest zazwyczaj wychudzone, ale charakteryzuje się minimalnym podkreśleniem bólu i cierpienia, uwydatniane częstokroć są żebra w okolicach mostka, żylaste dłonie i nogi. Ostentacyjnie uwydatniony jest przebity włócznią bok.
Jako materiału najczęściej używano kamienia, głównie wapienia. Zazwyczaj tego typu dzieła są wolno stojącymi rzeźbami, które pełniły rolę figury o charakterze dewocyjnym, umieszczanej w wydzielonych przestrzeniach kościoła (głównie w kaplicach lub przy filarze). Stanowi to wyróżnik dla ekskluzywnej grupy Piet, w tej konwencji stylowej powstawały także liczne Piety z innych materiałów, lub pokrewne dzieła o bardziej uproszczonych formach czy niższym poziomie artystycznym.
Za obszar macierzysty Pięknej Piety uważane są Austria, Czechy (wraz z Morawami i Śląskiem), następnie typ ten rozpowszechnił się krajach Europy Środkowej. W wyniku wojen husyckich liczne wizerunki Piet na terenie Czech uległy zaprzepaszczeniu. Na Śląsku, Piety z kościołów Świętego Macieja (obecnie w zbiorach MNW) i Świętej Elżbiety we Wrocławiu (zaginiona po II wojnie światowej). Największy zespół podobnych przedstawień zachował się w niektórych krajach Rzeszy, głównie w Bawarii oraz Austrii z Salzburgiem i Tyrolem. Z tych obszarów pochodzą m.in.