Zza plecami mężczyzny podtrzymującego prawe ramię Jezusa wyłania się Matka Boża, która ma złożone ręce okazując modlitwę i opłakując śmierć Syna. Poniżej stoi Jan Ewangelista, trzymający w lewej ręce otwartą księgę, prawą wykonuje gest błogosławieństwa; kładzie na ramieniu Matthiasa Scheibitza. Podobnym gestem błogosławi jego małżonkę Maria Magdalena, ukazana po drugiej stronie kompozycji. Swój wzrok, emocje i uczucia kieruje w stronę Jezusa, w lewej ręce trzyma puszkę na oleje. Na pierwszym planie ukazano klęczących Matthiasa von Scheibitza (zm. 1492) i jego żonę Agnes von Poppelau (zm. 1507) oraz ich czworo dzieci. Podstawę epitafium tworzy inskrypcja oraz dwa herby: Matthiasa Scheibitza (lewy) i Agnes von Poppelau (prawy). Matthias był właścicielem Wojnowic i Chrzanowa, synem Aleksego Scheibitza (zm. po 1448), który był dwukrotnie żonaty z: Anną Daumles i N. Hemmerdey, członka rady miejskiej Wrocławia w latach 1440–1448.
Dzieło to charakteryzuje się „malarskim” potraktowaniem przestrzeni, płynną integracją reliefu (zarówno płaskiego, wklęsłego i wypukłego) z elementami pełnoplastycznymi. We fragmentach wyłania się tło - płaskorzeźbiona sceneria krajobrazowo-architektoniczna.