Za zasługi dyplomatyczne Piotr otrzymał wysoki urząd magistra officiorum, sprawującego funkcje ministra spraw zagranicznych i mistrz ceremonii dworskich oraz tytuł patrycjusza (patríkios). Doszedł do wielkiego bogactwa, co stało się przyczyną zawiści Prokopiusza z Cezarei, który w Historii sekretnej oskarżał go o nienasyconą chciwość i służalczość oraz o zamordowanie na polecenie cesarzowej Teodory, królowej Amalasunty, czemu według Prokopiusza miał zawdzięczać całą swoją dworską karierę.
Twórczość Dzieje Piotr Patrycjusz napisał dwie prace historyczne. Z pierwszej, zatytułowanej Dzieje (Historiáj) zachowało się około 20 fragmentów w Ekscerptach o poselstwach Konstantyna Porfirogenety. Utwór był podzielony na kolejne partie obejmujące dzieje cesarzy rzymskich ujęte w porządku chronologicznym. Z zachowanych urywków wynika, że Dzieje zaczynały się od zawiązania drugiego triumwiratu w 43 roku przed Chrystusem i zostały doprowadzone do czasów Juliana Apostaty jako cenzora (358 rok). Pozostałe fragmenty, już bezimienne informują o panowaniu kilku kolejnych cesarzy do Konstantyna Wielkiego włącznie.