Pokaźna fortuna małżonków pozwoliła im na wybudowanie neorenesansowego pałacyku Parque Florido, który stał się siedzibą ich rosnącej kolekcji sztuki.
Po śmierci żony w 1932 roku poprzedzonej śmiercią jego dwóch pasierbów, Galdiano wycofał się z życia publicznego, ale dalej powiększał swoją kolekcję sztuki. Lata wojny domowej w Hiszpanii spędził w Paryżu, a następnie w Nowym Jorku, gdzie nabywał kolejne dzieła. Po zakończeniu wojny wrócił do Madrytu, gdzie zmarł w 1947 roku. Przekazał swoją spuściznę państwu; w ten sposób powstała fundacja nosząca jego nazwisko – Fundación Lázaro Galdiano. W 1951 roku otwarto muzeum jego imienia, mieszczące się w pałacyku Parque Florido przy ulicy Serrrano, w którym można oglądać prace m.in. Boscha, Velazqueza, Murilla, Goi, El Greca i Zurbarana, strona Lázaro Galdiano Foundation Museum. Instituto de Turismo de España [dostęp 2013-08-15].
Przypisy
Kategoria:Hiszpańscy kolekcjonerzy sztuki Kategoria:Urodzeni w 1862 Kategoria:Zmarli w 1947 Kategoria:Ludzie związani z Madrytem