Po zakończeniu kampanii wrześniowej w 1939 roku powrócił do Warszawy. W 1940 roku wyjechał do Jarosławia. W czasie okupacji pracował jako księgowy w majątku ziemskim w Karawaczu. 18 sierpnia 1944 wybrany został na radnego wojewódzkiej Rady Narodowej w Rzeszowie, a 27 września tego roku został starostą powiatowym w Jarosławiu, którym był do 1945 roku. W tym samym czasie pełnił funkcję prezesa Spółdzielni „Jedność” w Jarosławiu.
Pod koniec 1948 roku został prezesem powstałej w Jarosławiu Powszechnej Spółdzielni Spożywców. W latach 1945–1947 był prezesem Jarosławskiego Klubu Sportowego. Z jego inicjatywy i jego staraniem został zbudowany w tym czasie stadion sportowy przy ulicy Bandurskiego w Jarosławiu, którego uroczyste otwarcie odbyło się 25 maja 1947 roku. Po ustąpieniu z prezesury, 15 maja 1947 roku powołany został na członka Rady Opiekuńczej Klubu Sportowego a 20 sierpnia wybrany został prezesem honorowym. Na zebraniu organizacyjnym Polskiego Towarzystwa Krajoznawczego w Jarosławiu, które odbyło się 20 stycznia 1950 roku został wybrany jego pierwszym prezesem. Od pierwszych chwil po wyzwoleniu żywo interesował się działalnością Stowarzyszenia Miłośników Jarosławia – był jednym z inicjatorów reaktywowania jego działalności przerwanej w okresie okupacji. W latach 1945–1947 był jego prezesem.