W 1860 został przeniesiony po raz kolejny, tym razem na stanowisko rektora seminarium duchownego w Tyflisie i przełożonego monasteru Przemienienia Pańskiego w tym samym mieście.
Pracę duszpasterską łączył z działalnością publicystyczną. Swoje teksty, poświęcone przede wszystkim zagadnieniom homiletyki i praktycznej działalności duszpasterskiej, publikował w pismach cerkiewnych „Christianskoje cztienije” i „Prawosławnyj sobiesiednik”. Wiktoryn (Lubimow) był również redaktorem rosyjskiego wydania dzieł św. Jana Chryzostoma. Opublikował także podręcznik do nauki czytania i pisania w językach rosyjskim i cerkiewnosłowiańskim, który od pierwszej publikacji w 1871 do 1892 był dziesięciokrotnie wznawiany.
21 sierpnia 1868 został nominowany na biskupa czeboksarskiego, wikariusza eparchii kazańskiej. Chirotonię biskupią przyjął 3 listopada tego samego roku. Po czternastu latach Świątobliwy Synod Rządzący przeniósł go na katedrę połocką, zaś w 1882 mianował go biskupem podolskim. Zmarł w Kamieńcu Podolskim i został pochowany w miejscowym soborze Kazańskiej Ikony Matki Bożej.
Przypisy
Kategoria:Urodzeni w 1821 Kategoria:Zmarli w 1882 Kategoria:Duchowieństwo eparchii kazańskiej Kategoria:Prawosławni biskupi kamieniecko-podolscy Kategoria:Biskupi połoccy Kategoria:Zakonnicy monasteru Narodzenia Matki Bożej i św. Pafnucego w Borowsku