Po ukończeniu studiów objął stanowisko dowódcy 5 Brygady Saperów, gdzie dał się poznać jako dobry organizator, rozsądny i racjonalny w działaniu. W latach 1981–1987 na stanowisku szefa Wojsk Inżynieryjnych Warszawskiego Okręgu Wojskowego zwracał uwagę na dobre wyszkolenie sztabów i oddziałów inżynieryjnych okręgu, sprawnie kierował wykonywaniem przez nie zadań szkoleniowych i prac na rzecz gospodarki narodowej, zwłaszcza podczas budowy wielu mostów na Podkarpaciu.

Od jesieni 1987 roku, jako zastępca szefa Wojsk Inżynieryjnych Ministerstwa Obrony Narodowej ds. technicznych, wykazywał wiele troski o rozwój techniki inżynieryjnej, jej właściwą eksploatację i remont oraz dobrą gospodarkę sprzętem i środkami inżynieryjnymi. Odważnie i z uporem zabiegał u przełożonych, po linii technicznej, o odpowiednie środki finansowe na te cele. W 1996 roku przeszedł w stan spoczynku. Zrównoważony, kontaktowy, uczynny, dowcipny, ogólnie lubiany przez otoczenie.

Awanse podporucznik – 1958 major – 1972 podpułkownik – 1976 pułkownik – 1978