W 1914 r. opowiedział się za wypowiedzeniem wojny Serbii. W 1916 r., po śmierci Franciszka Józefa i koronacji jego następcy, cesarza Karola I Habsburga na króla Węgier (jako Karola IV) stanął po stronie nowego władcy. Uznając kontynuację autokratycznych i nacjonalistycznych rządów premiera Tiszy za groźbę dla państwa, zmęczonego już działaniami wojennymi, włączył się do koalicji stronnictw opozycyjnych, które doprowadziły w czerwcu 1917 r. do dymisji gabinetu Tiszy. Jesienią 1918 r. na krótko (od 24 października do 2 listopada) został ministrem spraw zagranicznych Austro-Węgier, którą to funkcję sprawował do dnia ich rozpadu. W tym czasie ogłosił zerwanie sojuszu z Niemcami i zadeklarował chęć zawarcia osobnego pokoju z państwami ententy. W 1920 r. powrócił do węgierskiego Zgromadzenia Narodowego, gdzie następnie został liderem Chrześcijańskiej Partii Narodowej.

Napisał m.in.: Diplomatie und Weltkrieg (Berlin/Wien 1920); Ungarns Ausgleich mit Österreich vom Jahre 1867 (Leipzig 1897).

Przypisy

Kategoria:Węgierscy politycy Kategoria:Urodzeni w 1860 Kategoria:Zmarli w 1929 Kategoria:Członkowie Węgierskiej Akademii Nauk