Od 1 stycznia 1976 do 15 lipca 1977 był ponownie zastępcą szefa Sztabu Wojsk Obrony Powietrznej Kraju.
Był głównym nawigatorem podczas defilad lotniczych 22 lipca 1964 w Warszawie i 22 lipca 1965 w Gdańsku.
W 1977 obronił pracę doktorską w ASG WP pt. „Problemy podziału kompetencji między poszczególne szczeble dowodzenia wojsk OPK w świetle perspektywy rozwoju środków walki i automatyzacji” napisaną wspólnie z płk. Bohdanem Lipowskim i ppłk. Ryszardem Zalewskim. Promotorem pracy był płk doc. dr Jan Uchański. W grudniu 1977 Rada Naukowa Akademii Sztabu Generalnego WP w Warszawie nadała mu stopień doktora nauk wojskowych. Uchwałą Rady Państwa nr 69/78 z 5 października 1978 awansowany do stopnia generała brygady. Nominację wręczył mu 7 października w Belwederze przewodniczący Rady Państwa prof. Henryk Jabłoński. Od 15 lipca 1977 do 31 grudnia 1985 dowodził 3. Korpusem OPK. Od 2 stycznia 1986 do 2 lutego 1990 attaché wojskowy przy ambasadzie polskiej w Moskwie. Po powrocie ze służby dyplomatycznej, do 15 listopada 1991 sprawował funkcję pełnomocnika ministra obrony narodowej ds. pracowników cywilnych. Z tego stanowiska odszedł w stan spoczynku.