Ptaki z Wysp Banksa (Vanuatu) opisano jako podgatunek A.a. extima (Mayr, 1940), ale nie jest on obecnie uznawany – możliwe, że były to australijskie osobniki, które zasiedliły nowy teren. Proponowano także podgatunek A.a. papuana (Ripley, 1964) z zasięgiem występowania obejmującym Irian Zachodni (Nowa Gwinea) oraz A.a. ledeboeri (Bartels & Franck, 1938) występujący na Jawie. Obecnie traktowane są jako ptaki, które zaleciały tam przypadkowo.
Etymologia Nazwa gatunkowa australis oznacza „południowy” lub „australijski”, natomiast nazwa rodzajowa Aythya pochodzi od greckiego słowa aithyia, które prawdopodobnie oznaczało ptaki z rodzaju Fulica (łyski).
Lokalne, australijskie nazwy to Er-roo-doo, Errudo, E-ro-to i Irodu; w języku maoryskim Karakahia.
Morfologia Wymiary i masa ciała T.C. Eyton w pierwszym opisie podgorzałki australijskiej podał następujące wymiary: długość ciała ok. 53 cm (21 cali), długość dzioba ok. 4,8 cm (1 7/8 cala), skoku 3,8 cm (1,5 cala), a najdłuższego palca 6,6 cm (2 5/8 cala). Długość skrzydła okazów tych ptaków należących do Peabody Museum of Natural History (Uniwersytet Yale), zebranych w 1961 na Nowej Gwinei wynosi u samców 209–220 mm, a u samic 209 i 212 mm. Długość ogona to u tych samych okazów 55–60,6 mm, dzioba 45–49 mm.