Najważniejszą z nich była, powstała jeszcze w czasie I wojny światowej UFA.
Cele nazistowskiej kinematografii thumb|Adolf Hitler i Joseph Goebbels w wytwórni filmowej UFA (1935) Goebbels, który mianował się „mecenasem niemieckiego filmu” uznał, że narodowe kino, które bawi i wychwala rząd będzie efektywniejszym instrumentem propagandowym niż kino, w którym dominuje NSDAP i jej polityka. Głównym celem nazistowskich działań było promowanie za pomocą filmu eskapizmu, który miał odwracać uwagę społeczeństwa od problemów i podtrzymywać dobre nastroje. Otwarta propaganda zarezerwowana została dla filmów dokumentalnych i kronik filmowych. Dlatego niewiele jest obrazów, których tematem przewodnim jest partia lub jej organizacje (SA, Hitlerjugend lub RAD). Z kolei antysemickie dzieła, takie jak: Wieczny Żyd, który poniósł finansową klapę, czy nieco bardziej wyrafinowany, choć tak samo antysemicki Żyd Süss były w zdecydowanej mniejszości, gdyż przeważało kino rozrywkowe.