Od 1961 była starszym projektantem w Gospodarstwie Pomocniczym Katedry Planowania Przestrzennego na Wydziale Architektury Politechniki Krakowskiej, gdzie pod kierunkiem Gerarda Ciołka zajmowała się rewaloryzacją ogrodów o charakterze zabytkowym. W 1966 została starszym projektantem w Katedrze Projektowania Osiedli i Terenów Zielonych w pracowni Janusza Bogdanowskiego, od 1970 była starszym specjalistą w Instytucie Urbanistyki i Planowania Przestrzennego, a w 1978 została adiunktem w Zakładzie Architektury Krajobrazu. Ogółem do przejścia na emeryturę w 1988 dokonała ewidencji ok. 40 ogrodów i zabytkowych założeń parkowych w ówczesnych województwach krakowskim, kieleckim i częstochowskim. Opracowała projekty rewaloryzacji krakowskich Plant, ogrodu zamkowego w Pszczynie, Łańcucie, Wilanowie, Kościelnikach, Wiśniczu, Świerklańcu, Będzinie-Gzichowie, Wólce Zręczyckiej, Górce Kościelnickiej i Ruszczy.
Należała do Towarzystwa Urbanistów Polskich i Sekcji Architektury Krajobrazu Komisji Urbanistyki i Architektury Polskiej Akademii Nauk.