Następnie formował w Kijowie 53 Wołyński Pułk Piechoty. Nie zakończywszy tych działań, ewakuował się wraz z wojskami niemieckimi do Polski. Na pocz. listopada z kadrą pułku przybył do Pskowa. W składzie Armii Północno-Zachodniej dowodził oddziałem mieszanym w składzie Wołyńskiego i Pskowskiego Pułków Piechoty. W grudniu stanął na czele 3 Dywizji Piechoty. Na pocz. kwietnia 1919 r. awansował na pułkownika, zaś pod koniec lipca tego roku generała majora. Podczas jesiennej ofensywy na Piotrogród dowodzona przez niego dywizja otrzymała rozkaz przerwania nikołajewskiej linii kolejowej w rejonie stacji kolejowej Tosno. Generał Wietrienko rozkazu tego nie wykonał, co pozwoliło bolszewikom przerzucenie do Piotrogrodu licznych rezerw wojskowych. Po wycofaniu się i rozformowaniu Armii Północno-Zachodniej w Estonii na pocz. 1921 wyjechał do Polski. Prawdopodobnie prowadził nielegalną działalność wywiadowczą na rzecz Razwiedupra. W marcu 1927 został aresztowany przez Polaków pod zarzutem szpiegostwa na rzecz ZSRR. W 1928 przekazano go Sowietom. Do pocz. lat 30. przebywał w więzieniu. Po wypuszczeniu na wolność deportowano go na Syberię. Pracował tam w różnych miejscowościach w sowchozach i lespromchozach. Po zakończeniu II wojny światowej zamieszkał u rodziny w Kraju Krasnojarskim.