Jan Fryderyk Bachstrom (ur. 24 grudnia 1688 lub 1686 koło Rawicza, zm. w czerwcu 1742 w Nieświeżu) – pisarz, uczony i teolog luterański. Odkrywca przyczyny powstawania szkorbutu oraz pomysłodawca kamizelki ratunkowej.
Życie Syn Heinricha Bachstroma, złotnika lub fryzjera z okolic Rawicza. We wrocławskim gimnazjum św. Elżbiety jego nauczycielem był Caspar Neumann. Od 1708 studiował teologię w Halle a od 1710 w Jenie u Buddeusa. Szukał zatrudnienia w Strupinie jako kaznodzieja, ale odmówiono mu z racji wątpliwości co do jego ortodoksji. W 1717 został lektorem języka polskiego w Gimnazjum Akademickim w Toruniu. Został wygnany z miasta po nieortodoksyjnym kazaniu, które wywołało zamieszanie. Przeniósł się do Węgrowa, wówczas ważnego ośrodka reformacji w Polsce, gdzie pełnił jednocześnie obowiązki pastora i lekarza. W 1723 roku doktoryzował się z medycyny w Kopenhadze pracą o kołtunie. W 1729 przebywał w Konstantynopolu, gdzie prowadził drukarnię. Podjął próbę tłumaczenia Biblii na osmański, co doprowadziło do kontrowersji i musiał uciekać z miasta. W 1733 przebywał w Londynie, następnie przez kilka lat w niederladzkiej Lejdzie. Od 1737 był lekarzem na dworze Anny Radziwiłł. Później prowadził hutę szkła w Słucku należącą do jej syna, księcia Hieronima Radziwiłła. Usiłował tam skopiować miśnieńską technologię produkcji porcelany.