306-373) swoimi hymnami wywarł wpływ na Ojców Kapadockich, zwłaszcza na Bazylego Wielkiego i na późniejszą tradycję Filokaliów. Efrem Syryjczyk uważa, że życie chrześcijańskie za walkę duchową, widzi w kontemplacji, osiągniętej przez uległość Duchowi Świętemu, przywilej życia doskonałego. Grzegorz z Nazjanzu (330- 390), akcentował dialektykę między ciemnością w Bogu a wiecznym światłem Trójcy Świętej. Przedstawicielami tego etapu mistyki greckiej byli również: Grzegorz z Nyssy (ok. 334-394); Ewagriusz (346-394); Szymon Słupnik Starszy (390- 459). VI - X w. - Rozwój i osiągnięcie pełni Okres rozwoju i osiągnięcia pełni to pięć stuleci mistyki greckiej, które bardzo dobrze się rozwinęły. Pierwszym przedstawicielem tego okresu czy etapu był Pseudo-Dionizy (V-VI w.), który nadał własną i odrębną formę tej mistyce, łącząc jej poszczególne odmiany z różnymi nurtami filozoficznymi neoplatońskiej i filozofii Plotyna. W tym samym czasie Szymon Słupnik Młodszy (520-592) kontynuował tradycję świętych słupników. Maksym Wyznawca (580-662) przyjął naukę Ewagriusza drogi rozwoju oraz wszystkie koncepcje mistyczne W VIII wieku Jan Damasceński (ok. 650- ok. 750) twierdził, że kontemplację wlaną otrzymują na ogół doskonali. XI - XVIII w. - Oddziaływanie Ten trzeci okres rozpoczyna Niketas Stethatos (ok. 1000 - ok.