Pozostawił po sobie dwa konwencjonalne utwory erotyczne (skierowane do chłopców), kilkanaście epigramów opisujących dzieła sztuki i dziesięć nagrobkowych.
Znaczenie W swojej twórczości Filip pozostaje zależny głównie od Leonidasa z Tarentu i Antifilosa z Bizancjum. Za Leonidasem i jego szkołą idzie też w kwestiach języka i stylu, zdobywa się przy tym na tak dziwaczne peryfrazy jak ta, w której krzesiwo określa jako: płonący kamień ciężarny ogniem, budzący blask. Jest zaliczany do drugorzędnych epigramatyków greckich. Za jego główną zasługę uznaje się zebranie przed rozproszeniem epigramów współczesnych mu poetów greckich.
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Epigramatycy z Antologii palatyńskiej Kategoria:Pisarze greckojęzyczni starożytnego Rzymu Kategoria:Pisarze związani z Salonikami Kategoria:Starożytni epigramatycy greccy Kategoria:Greccy poeci I wieku Kategoria:Rzymscy poeci I wieku