O sławnej szkole prawników autor milczy, wyraźnie wyżej stawiając beryckich poetów, co rzuca ciekawe światło na charakter justyniańskich prawników, piszących jak Barbukalos wiersze. W trzecim z epigramów poeta ostrzega przygodnego żeglarza, by nie zawijał do beryckiego portu, bo całe miasto z woli Posejdona jest jednym wielkim grobem (IX 427). Literacki motyw śmierci pojawił się w epigramie nagrobkowym, w którym żona opłakująca zmarłego męża, dziękuje bóstwom podziemnym, że był dla niej dobry przez całe życie (VII 755).
Przekłady na język polski Jan Barbuukallos, Epigramy, w: Antologia Palatyńska, wybrał, przeł. i oprac. Zygmunt Kubiak, Warszawa 1978, s .273 (Narzeczeni; Na zburzenie Bejrutu; Śmierć pogodna).
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Bizantyńscy poeci 527–610 Kategoria:Bizantyńscy epigramatycy Kategoria:Epigramatycy z Antologii palatyńskiej Kategoria:Pisarze VII wieku Kategoria:Zmarli w VI wieku