W sierpniu 1939 nie został zmobilizowany, od grudnia 1939 działał w kontrwywiadzie pod dowództwem rtm. Alojzego Sawickiego. Od marca 1940 należał do Związku Walki Zbrojnej, od 1942 pełnił funkcję komendanta I Rejonu I Obwodu Okręgu Warszawskiego Służby Ochrony Powstania (od 1943 WSOP). Po wybuchu powstania warszawskiego został dowódcą batalionu „Dzik” walczącego w Zgrupowaniu Róg w Obwodzie Śródmieście AK na terenie Starego Miasta, Powiśla i Śródmieścia. Po 19 września w wyniku rozbicia batalionu „Dzik” przeszedł do batalionu „Ostoja”. Po upadku walk powstańczych został internowany w Stalagu X B Sandbostel i Oflagu X C Lübeck.
Po powrocie do kraju w listopadzie 1945 pracował jako starszy inspektor w Departamencie Finansów Gospodarki Komunalnej i Finansowej w Ministerstwie Finansów, w 1953 na fali represji został zwolniony. Kontynuował pracę zawodową jako kierownik finansowy w Przedsiębiorstwie Budowy Gazowni Gazomontaż, w 1971 przeszedł na emeryturę. Działał społecznie w spółdzielczości mieszkaniowej, był współzałożycielem Środowiska b. Żołnierzy Zgrupowania Róg i wieloletnim jego wiceprzewodniczącym.
Był mężem Zofii Marii Zaręby-Okolskiej (1909–1995), bibliotekarki, żołnierza AK ps.