Osobiście kierował obroną przeciwpowodziową nad Dniestrem w końcu marca 1929.

9 stycznia 1929 uczestniczył w specjalnej naradzie wojewodów Małopolski Wschodniej w sprawie polityki władz wobec ludności ukraińskiej (w woj. tarnopolskim stanowiła ona ok. 50% ogółu mieszkańców). Na początku 1929 młodzież ukraińska próbowała bojkotować polskie święta państwowe, dochodziło też do sporadycznych ataków na siedziby lokalnych organizacji polskich lub współpracujących z władzami polskimi. Kiedy jesienią 1930 sytuacja zaostrzyła się, Moszyński wydał starostom polecenie roztoczenia szczególnego nadzoru nad zbiorami i zabezpieczenia ich przed podpaleniami. W 1931 rozwiązał kilka stowarzyszeń ukraińskich, a w 1932 27 lokalnych organizacji «Łuhu», «Sokiła» i «Proświty». 10 października 1933 Rada Ministrów uchwaliła wniosek ministra spraw wewnętrznych Bronisława Pierackiego o przeniesienie Moszyńskiego w stan nieczynny i poruczenie obowiązków wojewody tarnopolskiego płk. Arturowi Tomaszowi Maruszewskiemu. Dymisja wojewody była związana ze sprawą właściciela ziemskiego w województwie tarnopolskiem Rudrofa, który zalegał z podatkami w wysokości kilku milionów złotych i Moszyński doprowadził do wszczęcia przeciwko niemu postępowania sądowego;