Był obecny 6 października 1777 na zjeździe szlachty łęczyckiej, na którym ustalano barwy munduru wojewódzkiego. Asesorował na sejmikach deputackim w 1778 i przedsejmowym w 1786. Sam został deputatem na Trybunał Koronny z Łęczycy na sejmiku obradującym 15 lipca 1787; po rezygnacji ojca otrzymał 9 października tego roku nominację na podczaszostwo orłowskie. W roku 1788 uczestniczył w elekcji deputata w Łęczycy, sejmik został rozdwojony, a Ignacy i jego brat Mateusz opowiedzieli się za kandydatem stronnictwa królewskiego Ignacym Stokowskim. W czasie Sejmu Wielkiego został obrany członkiem komisji przygotowującej nowe tabele podatkowe dla dóbr ziemskich i duchownych w pow. orłowskim. W trakcie reorganizowania armii otrzymał 9 grudnia 1791, po dziesięciu latach służby jako towarzysz sowity w 16. chorągwi Kawalerii Narodowej, dymisję w randze chorążego. W czasie przygotowań do sejmików lutowych w r. 1792 zaliczał się do grona przeciwników zaprzysiężenia Ustawy Rządowej i współdziałał z antykonstytucyjną opozycją.