23 kwietnia 1918 został wyświęcony na biskupa bałaszowskiego, wikariusza eparchii saratowskiej. W roku następnym został przeniesiony do eparchii nowogrodzkiej, także jako biskup pomocniczy z tytułem biskupa czeriepowieckiego. W latach 1919–1922 był ordynariuszem eparchii carycyńskiej. Według różnych źródeł był w tym czasie aresztowany raz, w 1921, lub dwukrotnie, w roku objęcia katedry i w 1921. Od 1922 do 1924 był biskupem mohylewskim. Następnie od 1925 do 1927 ponownie zajmował katedrę carycyńską, przemianowaną na stalingradzką. W 1927 został zesłany do Kostromy, jednak jeszcze w tym samym roku wrócił do służby w Cerkwi. Między majem a wrześniem pełnił obowiązki locum tenens eparchii włodzimierskiej i suzdalskiej, nosząc tytuł biskupa wiaznikowskiego. We wrześniu 1927 został biskupem władywostockim. Urząd sprawował do roku następnego, gdy został aresztowany. Po zwolnieniu objął w 1929 katedrę czeriepowiecką, na której pozostawał do kolejnego aresztowania w 1932. Jego dalsze losy są nieznane. W aktach zbiorowego procesu duchowieństwa Biełozierska, w którym zapadło ok.