Lighthouse Board zatwierdziła m.in. w październiku 1852 regulamin pracy latarników i podzieliła administracyjnie wybrzeża Stanów Zjednoczonych na 12 dystryktów (Lighthouse Districts). Kalifornia otrzymała ostatni numer. Zlecenie na budowę ośmiu latarni na Zachodnim Wybrzeżu otrzymali Francis A. Gibbons i Francis S. Kelly z Baltimore, którzy zyskali już doświadczenie jako podwykonawcy podczas budów latarni na Wschodnim Wybrzeżu. Umowa opiewała początkowo na dolarów. Za te pieniądze przedsiębiorcy zakupili materiały budowlane, zatrudnili rzemieślników i wyczarterowali żaglowiec. W sierpniu 1852 szkuner Oriole wypłynął z Baltimore.
Budowa pierwszych latarni thumb|upright|Soczewki Fresnela były wydajniejsze i miały większy zasięg od wcześniej używanych, dlatego ich wprowadzenie wymagało przebudowy latarni lub zbudowania ich od nowa Niezwłocznie po przybiciu Oriole do portu w San Francisco rozpoczęto prace nad latarnią Alcatraz Island Light. Gibbons i Kelly chcieli prowadzić prace nad kilkoma latarniami równolegle, tak więc po zbudowaniu fundamentu na wyspie Alcatraz wysłali część zespołu do Fort Point i stamtąd do kolejnych miejsc wzdłuż wybrzeża. W ten sposób już po 10 miesiącach od rozpoczęcia prac na Alcatraz cztery latarnie morskie były gotowe. Okazało się jednak, że wydatki przewyższają kosztorys.