Nie zostały jednak użyte w obronie Wybrzeża podczas wojny obronnej 1939 roku.
Polska Flotylla Rzeczna Marynarki Wojennej w Pińsku (Flotylla Pińska) w 1939 roku posiadała na stanie 150 min tego typu. Przenoszone były m.in. na statku minowo-gazowym „Mątwa” (który miał miejsce na 160 min) i opancerzonych trałowcach rzecznych T1 – T3 (po 4–6 min). W braku materiałów wybuchowych, były wykorzystywane w 1939 roku również między innymi do minowania mostów. Łączone były w takich przypadkach w wiązki, mocowane do przęseł mostu, a końcówki kabli detonacyjnych wyprowadzano na brzeg.
Konstrukcja Mina miała długość 1135 mm, rozszerzała się stożkowo aż do cylindrycznej części centralnej o średnicy 306 mm, a w części tylnej miała kształt wydłużonego stożka. Na jego końcu, od spodu umieszczano kwadratową blaszkę (ster), utrzymującą minę w odpowiednim położeniu względem nurtu wody. Przednia część wypełniona powietrzem zapewniała pływalność, pod spodem części środkowej było ucho do mocowania minliny. W tylnej sekcji znajdował się ładunek trotylu o masie 10–12 kg, w zależności od stopnia zalania. Napełnianie min odbywało się przez otwór w górnej części, zamykany przyrządem centralnym.