II wojna światowa W czasie wojny uniknął wywiezienia do łagrów, gdzie wywieziono dużą część jego rodziny. Uciekając przed bolszewikami, trafił do Lwowa, a następnie do Białegostoku. Z powodu niechęci władz nie dostał się tam na studia i wrócił do Malinowszczyzny. W czasie wojny m.in. pracował jako nauczyciel w Antisorach i w Kowalach, a także jako robotnik rolny i kolejarz. Działał także w Armii Krajowej.
Okres powojenny i święcenia Po otrzymaniu karty ewakuacyjnej, w styczniu 1945 roku trafił do Lublina. Wkrótce rozpoczął tam studia na Wydziale Prawa KUL, a także pracę w administracji Politechniki Warszawskiej (siedziba tymczasowo znajdowała się w Lublinie).
W listopadzie 1945 roku wstąpił do Wyższego Seminarium Duchownego w Lublinie.
Święcenia diakonatu otrzymał w roku 1949 z rąk bp. Stefana Wyszyńskiego, a święcenia kapłańskie 25 czerwca 1950 roku, z rąk ks. bp. Piotra Kałwy.
Po święceniach był wikariuszem w parafiach: w Janowie Lubelskim (1950–1951), w Zaklikowie (1951–1955), w Kazimierzu Dolnym (1955–1957) i w Chełmie (1957–1958). W roku 1958 Jan Hryniewicz został mianowany proboszczem parafii Branew, a 1964 roku proboszczem parafii w Piotrawinie nad Wisłą.