W 1940–1944 pracownik działu nasion i szkółek Spółdzielni Leśników i Właścicieli Lasów w Warszawie; członek AK, wykładowca w tajnej SGGW 1942–1943, nadleśniczy w Drewnicy 19441–1945, organizator Stacji Oceny Nasion w Aninie przy Nadleśnictwie Drewnica. Habilitacja 1946, wykładowca SGGW 1945–1957, kierownik Stacji Oceny Nasion od 1945, Zakładu Nasiennictwa i Selekcji IBL w Warszawie 1956–1974; profesor nadzwyczajny 1954, profesor zwyczajny 1964; promotor 4 doktoratów i wielu magisteriów.
Opracował oryginalną metodę oceny nasion, ich wilgotności i przechowywania 1933–1950, zaprojektował mechaniczną wyłuszczarkę nasion TD (Tyszkiewicz-Drachal); od 1959 dokonał wyboru drzewostanów nasiennych w Polsce 1960–1963 (1515 ha sosna, 2742 ha inne gatunki) zapewniających najwartościowszy materiał siewny do odnowy i gospodarki w lesie. Od 1938 rozpoczął międzynarodową współpracę w dziedzinie nasiennictwa (IUFRO), głównie z Francją, Czechosłowacją, Szwecją i Związkiem Sowieckim oraz badania proweniencyjne (od 1949) nad modrzewiem, świerkiem i sosną 1962–1972. Duże zasługi położył w selekcji, hybrydyzacji i hodowli topoli oraz wierzby drzewiastej, uzyskując odmiany o wysokiej produktywności i zdrowotności. Koordynował krajowe badania w tym zakresie.