Wymagania Żurawina należy do roślin wrzosowatych, dlatego preferuje gleby bardzo kwaśne (pH 3,2-4,5), przepuszczalne i z dużą zawartością próchnicy. Ze względu na płytki system korzeniowy źle znosi niedobór wody, dlatego w czasie uprawy należy dbać o to, aby podłoże było stale wilgotne.
Żurawina najlepiej rośnie w miejscach słonecznych, gdyż wtedy jej owoce ładnie się wybarwiają, zaś w cieniu pozostają zielone nawet wtedy, kiedy w pełni dojrzeją. Żurawina posadzona w miejscu zacienionym o wiele słabiej owocuje.
Systematyka Status taksonomiczny zarówno gatunku, jak i rodzaju żurawina pozostawał długi czas niepewny. Według nowszych ujęć taksonomicznych gatunek ten włączany jest do rodzaju borówka (Vaccinium) jako Vaccinium macrocarpon Aiton. W obrębie gatunku wyhodowano liczne odmiany.
Zastosowanie thumb|left|200px|Zbiór żurawiny w amerykańskim stanie New Jersey (mycie owoców) thumb|left|200px|Sos żurawinowy Mimo że oba gatunki żurawin dostarczają jadalnych jagód, to ze względu na silniejszy wzrost i większe owoce (do 20 mm średnicy, podczas gdy europejska żurawina błotna ma jagody do 8 mm średnicy) na większą skalę uprawia się żurawinę wielkoowocową. Uprawiana jest głównie w Kanadzie, Stanach Zjednoczonych, Wielkiej Brytanii i Holandii. Z owoców wyrabia się galaretki i sos żurawinowy, stanowiące tradycyjny dodatek do dziczyzny i indyka.
Przypisy
Kategoria:Wrzosowate