Hiszam namiestnikiem kluczowej prowincji Iraku mianował Chalida ibn Abd Allaha al-Kasriego, którego porównuje się czasem z jego wielkimi poprzednikami na tym stanowisku, Zijadem ibn Abihim i Hadżdżadżem ibn Jusufem. Chalid zrobił wiele dla ekonomicznej pomyślności Iraku i podczas jego rządów w regionie panował spokój. Dopiero w roku 737 musiał on stłumić pomniejsze szyickie i charydżyckie rewolty, w rezultacie których pojmał i wysłał na egzekucję do Damaszku m.in. czołowego przedstawiciela kadaryzmu Ghajlana ibn Muslima. W roku 738 Chalid został oskarżony o przywłaszczenie sobie olbrzymiej sumy i namiestnikiem Iraku został Jusuf ibn Umar as-Sakafi, który prowadził politykę bezlitosnej eksploatacji prowincji. W roku 740 Jusuf krwawo stłumił powstanie Alidów, któremu przewodził Zajd ibn Ali. Ten ostatni zginął w walce, ale to od niego wziął swój początek zajdycki odłam szyizmu. "Poza tą rewoltą i pewnymi innymi niewielkimi szyickimi i charydżyckimi aktami buntu wewnętrzny spokój imperium za Hiszama nie był poważnie zagrożony".