W latach 1930–1934 Seweryn był aktywnym członkiem Komunistycznego Związku Młodzieży Polskiej. W 1932 został aresztowany w mieszkaniu przy ul. Pokornej nr 5 w Warszawie, gdzie odbywało się zebranie komunistów dotyczące przygotowań do wystąpień pierwszomajowych. Groziła mu kara 10 lat więzienia lub dożywotniego więzienia. W 1934 wyemigrował do Francji, gdzie działał w strukturach Francuskiej Partii Komunistycznej. W 1937 brał udział w wojnie domowej w Hiszpanii jako ochotnik Brygady im. Jarosława Dąbrowskiego, gdzie był raniony w oko. Po wybuchu II wojny światowej walczył w szeregach w armii francuskiej. Od czerwca 1940 do 1945 przebywał w niewoli niemieckiej. W latach 1945–1948 jako członek francuskiego oddziału PPR działał w ruchu komunistycznym emigracji polskiej we Francji, pracując jako redaktor, potem redaktor naczelny dziennika „Gazeta Polska”. W 1949 roku został aresztowany przez francuską policję i deportowany do Polski. Do 1953 roku pracował w Wydziale Organizacyjnym KC PZPR oraz jako redaktor „Nowych Dróg” i „Życia Partii”. W 1954 zawarł związek małżeński z Franciszką Zakrzewską, lekarką i działaczką lewicową. Studia aspiranckie odbył w Instytucie Nauk Społecznych. Od 1956 roku zatrudniony w Wydziale Historii Partii, następnie Zakładzie Historii Partii.