Początkowo służył bez broni w oddziałach tyłowych, po czym skierowano go na przyspieszony kurs oficerski, który ukończył w stopniu podporucznika w grudniu. W styczniu 1942 r. został wysłany na front w składzie oddziału artylerii. Na pocz. maja tego roku dostał się do niewoli niemieckiej. Na pocz. 1943 r. podjął kolaborację z okupantami. Od kwietnia tego roku pracował w redakcji pisma „Chajastan”. W 1944 r. objął funkcję redaktora naczelnego pisma „Armianskaja nacyja”. W styczniu 1945 r. powrócił do redakcji poprzedniego pisma. Wkrótce został ewakuowany do zachodniej części Niemiec, zajętej przez Amerykanów. Po zakończeniu wojny przebywał w obozach dla uchodźców cywilnych. Uniknął deportacji do ZSRR, podając się za obywatela Iranu. Zamieszkał w Monachium. Od pocz. lat 50. współpracował z Instytutem Badań nad Historią i Kulturą ZSRR. Był autorem broszury pt. „Bor´ba armiansoj cerkwi protiw bolszewizma”. Występował z odczytami i wykładami na konferencjach naukowych i innych spotkaniach. Współtworzył Stowarzyszenie Bojowników Ormiańskich o Wolność, zostając jego przewodniczącym.