Ludwik Bukowiecki (ur. 1836, zm. 1869) – doktor medycyny, powstaniec z 1863.
Życiorys Ludwik Bukowiecki urodził się w 1836, w Podgaju, w powiecie średzkim, w Wielkopolsce. Był synem Walentego i Franciszki z Głogowskich. Ukończył gimnazjum w Trzemesznie. Studiował medycynę na uniwersytetach w Berlinie i we Wrocławiu. W 1861 na wrocławskiej uczelni obronił pracę doktorską – De paralysi infantium, quae idiopathica dicitur. Uzyskał tytuł doktora medycyny i chirurgii. Podczas studiów założył Towarzystwo Literacko-Słowiańskie Uniwersytetu Wrocławskiego, którego był prezesem a potem członkiem honorowym.
W 1862 nostryfikował niemiecki dyplom w Warszawie, miał zamiar podjąć praktykę lekarską w województwie sandomierskim. Po wybuchu powstania styczniowego walczył w partii Langiewicza. Był lekarzem oddziału, w okolicach Wąchocka zorganizował szpital polowy. Wziął czynny udział w bitwach pod Wąchockiem (3 II 1863) i Świętym Krzyżem (12 II 1863). Do swoich obowiązków podchodził z dużym zaangażowaniem i energią, jako szef sanitarny-sztabslekarz urządził szpital i aptekę polową w Goszczy. Organizował także opiekę lekarską w mniejszych oddziałach. W marcu 1863 ewakuował zagrożony szpital do Krakowa.