Po powrocie do Polski został zrehabilitowany. Pracował w kolejnictwie, był m.in. zwrotniczym i dyżurnym ruchu – ostatnie lata przepracował ze względu na zły stan zdrowia w biurze technicznym. Na emeryturę przeszedł w 1977. Od 1956 był członkiem PZPR, pełniąc w latach 1970–1977 funkcję I sekretarza Podstawowej Organizacji Partyjnej w swoim zakładzie.
Zmarł w Iławie i został pochowany na tamtejszym cmentarzu komunalnym.
Rodzina Był żonaty z Karoliną, którą poznał podczas służby w Wilnie. Miał sześcioro dzieci: Zdzisława (ur. 1939), Henryka (ur. 1945), Władysława (ur. 1945), Janusza (ur. 1947), Marię (ur. 1948) i Benedykta (ur. 1957).
Odznaczenia 1957 Medal za Odrę, Nysę, Bałtyk 1959 Medal Zwycięstwa i Wolności 1945 1960 Odznaka Grunwaldzka 1961 Krzyż Walecznych 1974 Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski 1990 Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari (pośmiertnie)
Film W wyreżyserowanym przez Stanisława Różewicza filmie fabularnym Westerplatte postać kpr.