Gambulu dołączyli do antyasyryjskiej koalicji Elamu, Chaldejczyków, Aramejczyków i Babilończyków. Wojska koalicji starły się z Asyryjczykami w bitwie pod Halule, nad rzeką Tygrys. Według źródeł asyryjskich to Asyryjczycy mieli odnieść zwycięstwo w tej bitwie, ale nie jest to wcale takie pewne, gdyż wydaje się, że Gambulu byli w stanie odzyskać i utrzymać swą niezależność. Ok. 676 r. p.n.e. Bel-iqisza, przywódca Gambulu, zmuszony został do zapłacenia trybutu Asarhaddonowi. Za rządów Bel-iqiszy i jego syna Dunanu relacje Gambulu z Asyrią pozostawały wrogie i obaj często wchodzili w antyasyryjski sojusz z Elamem.
Konflikt z Asyrią wybuchł na nowo na początku rządów Aszurbanipala, kiedy to Bel-iqisza połączył siły z Nabu-szum-ereszem, gubernatorem Nippur, i Urtakiem, królem Elamu, najeżdzając zależną od Asyrii Babilonię. Aszurbanipalowi udało się pokonać tę koalicję dopiero wiele lat później. W 653 r. p.n.e. uderzył on na Elam, rządzony przez Tepti-Humban-Inszuszinaka (Teummana), uzurpatora, który przejął władzę po śmierci Urtaka. W bitwie nad rzeką Ulai Tepti-Humban-Inszuszinak został pokonany i zabity, a triumfujący Aszurbanipal wkroczył na ziemie Gambulu oblegając ich stolicę Sza-pi-Bel (w źródłach asyryjskich Sapija).