36, AGS-17).
Specyficznym rodzajem są granatniki przeciwpancerne, przeznaczone do zwalczania pojazdów opancerzonych oraz burzenia umocnień polowych. Najczęściej zasilane niekierowanymi pociskami rakietowymi lub mające formę broni bezodrzutowej (np. RPG-7, Panzerfaust).
Podział Ze względu na konstrukcję lub specjalne przeznaczenie wyróżnia się granatniki: samodzielne nasadkowe podwieszane rewolwerowe przeciwpancerne bezodrzutowe rakietowe rakietowo – bezodrzutowe Pod względem stopnia zautomatyzowania konstrukcji wyróżnia się granatniki: nieautomatyczne (najczęściej jednostrzałowe) półautomatyczne automatyczne
Historia thumb|200px|Granatenwerfer 16 z okresu I wojny światowej Granatniki pierwszy raz zostały wprowadzone na uzbrojenie w czasie I wojny światowej. Ich przeznaczeniem było miotanie granatów w strefie walki leżącej między zasięgiem rzutu granatem ręcznym a minimalnym zasięgiem działania moździerza. Niektóre z ich wczesnych rodzajów miały budowę analogiczną jak moździerze (np. Granatenwerfer 16), z tego powodu różnica między nimi była często płynna i niejednoznaczna (granatnikiem w takim wypadku określano zazwyczaj broń lżejszą i o mniejszym zasięgu niż moździerz).