Po krótkim pobycie w Monachium zamieszkał 1920 w Rzymie, potem w Neapolu. 1923 ożenił się z Rzymianką Marcellą Arcangeli. Za zgodą Watykanu namalował 1924 portret papieża Piusa XI. Ten obraz stał się świadectwem odejścia malarza od ekspresjonizmu i przejścia do Nowej Rzeczowości. 1925 zamieszkał w Wiedniu. Uczestniczył w berlińskiej wystawie „Nowej Rzeczowości” (Die Neue Sachlichkeit) w Berlinie.
Prowadził życie dandysa, portretował środowiska berlińskich elit, m.in. dziennikarza Egona Erwina Kischa. Jego malarstwo podkreślało drobiazgowo charakterystyczne cechy modeli. Portretował kobiety w berlińskich lokalach znane jako „Lotte”Lotte, die Berlinerin i „Sonja”Rausz. Niemcy między wojnami. Znany jest jego „Autoportret z modelką”Schad, Autoportret.
Po objęciu władzy przez Hitlera jego malarstwo nie zostało zaliczone do „sztuki zdegenerowanej”, mógł nawet uczestniczyć 1934 w oficjalnej wystawie malarstwa. Jego malarstwo upodobniło się jednak do sztuki oficjalnej, pozbyło się dotychczasowej wnikliwości. Z ostrożności wycofał się z życia artystycznego, schronił w wewnętrznym azylu, w roku 1935 objął kierownictwo browaru. W roku 1942 jego berlińska pracownia uległa zniszczeniu wskutek bombardowania. Zamieszkał w Aschaffenburgu, gdzie zajął się sporządzeniem kopii obrazu Madonny – dzieła Matthiasa Grünewalda.