W innym epigramie sławi pieśni Homera, w których wciąż jeszcze brzmi jęk Andromachy, łoskot bitwy na równinie i ciągle zwłoki Hektora włóczone są wokół murów Troi (IX 97).
Alfejos posługuje się konwencjonalnymi motywami, jednak z dużym kunsztem również w innych utworach: w modlitwie do Zeusa o szczęśliwą podróż z Syrii do Rzymu (IX 90), w epigramie o kwoce, która strzegąc swoich piskląt zamarzła z zimna (IX 95), o ofierze trzech łowców na ziemi, w morzu i w powietrzu (VI 187), w wierszu o śpiącym Erosie (XVI 212), w horacjańskiej pochwale poprzestawania na małym, bez pragnienia wielkich posiadłości i skarbów Gygesa. Odcina się od nich jedynie epigram (XII 18), w którym poeta, który zamiast narzekać na udręki miłości, żałuje tych których życie płynie bez miłości i radzi gonić za żądzą, która duszę zaostrza wspaniale.
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Epigramatycy z Antologii palatyńskiej Kategoria:Pisarze greckojęzyczni starożytnego Rzymu Kategoria:Starożytni epigramatycy greccy Kategoria:Urodzeni w I wieku p.n.e. Kategoria:Greccy poeci I wieku p.n.e. Kategoria:Rzymscy poeci I wieku p.n.e.