Pierwszy żywot Aleksandra powstał w utworzonej przez niego wspólnocie w czasie sprawowania urzędu przez ihumena Maksyma (1483-1485), z inicjatywy mnicha Leoncjusza – brata mnicha Aleksandra. Oryginał żywota zaginął ok. 1530. W roku tym ihumen Marceli samowolnie opuścił klasztor, zabierając ze sobą rękopis żywota, i został zamordowany na drodze do Moskwy. Nowy żywot opracował w 1567 hieromnich Teodozjusz, opierając się na wspomnieniach bratanków Aleksandra oraz starych mnichów. Zdaniem badaczy ważną inspiracją dla niego był również żywot Aleksandra Świrskiego, co nie przekreśla oryginalności dzieła Teodozjusza. Najstarsza ikona św. Aleksandra powstała w 1567.
Kult mnicha Aleksandra został usankcjonowany między 1576 a 1581, po tym, gdy biskup wołogodzki Warłaam na polecenie metropolity moskiewskiego Antoniego obejrzał relikwie mnicha. W tym samym roku mnich German (Tułupow) napisał skrócony żywot duchownego, dniem jego wspomnienia stał się 20 kwietnia. Aleksander Oszewieński został kanonizowany jedynie dla kultu lokalnego, kult ten nie został usankcjonowany w całej Cerkwi. Pamięć o świętym i cześć dla niego były żywe w regionie Kargopola i w regionie jeziora Onega.
Przypisy
Kategoria:Urodzeni w 1427 Kategoria:Zmarli w 1479 Kategoria:Święci prawosławni Kategoria:Zakonnicy prawosławni Kategoria:Rosyjscy duchowni prawosławni Kategoria:Zakonnicy Monasteru Cyrylo-Biełozierskiego