Rewolucja 1952. Współpracownik Nasera Wziął udział w rewolucji w 1952, która obaliła w Egipcie monarchię. Wszedł do Rady Rewolucyjnych Dowódców (kierowanej formalnie przez gen. Nagiba, faktycznie zaś przez Gamala Abdela Nasera), nowego organu władzy państwowej i stopniowo stał się jedną z najbardziej wpływowych postaci w jej składzie. Był przewodniczącym Trybunału Rewolucyjnego, który prowadził procesy polityków działających w Egipcie przed 1952, oskarżonych o korupcję. Po utworzeniu pierwszej egipskiej naserowskiej monopartii, Frontu Wyzwolenia, został jej inspektorem generalnym.
Dzięki przyjaźni z Naserem w czerwcu 1953 został ministrem obrony Egiptu i sprawował to stanowisko przez rok. W 1957 był przewodniczącym pierwszego zwołanego po rewolucji parlamentu, Zgromadzenia Ludowego. Na początku lat 60. był ministrem planowania, odpowiadał m.in. za budowę sieci drogowej w kraju. Od 1962 do 1964 był jednym z pięciu wiceprezydentów Egiptu, analogiczny urząd sprawował od 1958 do 1961 w Zjednoczonej Republice Arabskiej.