W 1945 dołączył do Narodowego Zjednoczenia Wojskowego. Od czerwca 1947 był komendantem Powiatu „Łużyca” NZW, obejmującego teren części powiatów kolneńskiego, ostrołęckiego i piskiego. Na przełomie sierpnia i września 1947 opuścił oddział z powodów rodzinnych, przenosząc się w okolice Sępólna. 8 marca 1948 został tam zatrzymany przez funkcjonariuszy bezpieki. Podczas udanej ucieczki raniony, powrócił do konspiracji. Wstąpił do oddziału sierżanta Bronisława Chrzanowskiego „Orła” na terenie powiatu kolneńskiego. Od sierpnia 1948 był komendantem Powiatu „Łuków” NZW, a od października 1951 komendantem Rady Rejonowej Rejonu „Karaś”.
Celem zwalczania jego grupy komunistyczna bezpieka powołała specjalną grupę operacyjną, próbowano także go schwytać, represjonując jego krewnych. Wiosną 1952 Hieronim Rogiński wraz z żoną Henryką i Stanisławem Waszkiewiczem „Piskorzem” przebywał w schronie wykopanym we wsi Czerwone koło Kolna. 18 kwietnia 1952 bunkier został otoczony przez wojsko w składzie I SBO Korpusu Bezpieczeństwa Wewnętrznego pod dowództwem kapitana Gołdyna. Otoczony „Róg” próbował bez powodzenia zastrzelić podejrzewanego o zdradę swojego meliniarza. Następnie popełnił samobójstwo.