zawiedziony pracami Bureau of Construction and Repair, które nie spełniały wymogów, zaczął wyrażać zainteresowanie łodziami Higginsa. Podczas badań w 1938 r. przez US Navy i Marine Corps łódź Higginsa „Eureka” przekroczyła wydajność łodzi projektowanej przez marynarkę, następnie była testowana podczas ćwiczeń lądowania w lutym 1939. Zadowalająca pod wieloma względami łódź miała główną wadę: rozładunek sprzętu i ludzi musiał odbywać się po bokach, co narażało ich na ogień nieprzyjaciela w sytuacji bojowej. Mimo to została wprowadzona do produkcji i użytku jako Landing Craft, Personnel (Large), w skrócie LCP (L)). LCP(L) była uzbrojona w dwa karabiny maszynowe na dziobie. Początkowo nazywana „łodzią Higginsa” używana była przez Brytyjczyków do rajdów Commando.
Japończycy używali łodzi desantowych typu Daihatsu z rampą dziobową podczas wojny chińsko-japońskiej latem 1937 - łodzie te były w kręgu zainteresowań US Navy i Marine Corps, obserwowane były w SzanghajuGoldstein, Richard. "Victor H. Krulak, Marine Behind U.S. Landing Craft, Dies at 95". The New York Times, January 4, 2009. Accessed January 5, 2009.. W 1941 Higgins zdecydował wykonać prototyp barki z rampą dziobową.
mały|lewo|Desant żołnierzy z LCVP