Po złożeniu ślubów mniszych Paweł (Galkowski) otrzymał godność archimandryty i został przełożonym monasteru św. Piotra (źródła nie precyzują, w jakiej miejscowości). Następnie od 1914 do 1918 był proboszczem parafii przy soborze Opieki Matki Bożej w Witebsku. Działał w rosyjskich ruchu skrajnie konserwatywnym i monarchistycznym, był przewodniczącym witebskiego oddziału Związku Narodu Rosyjskiego. W 1918 został po raz pierwszy aresztowany, jako zakładnik po nieudanym zamachu na Lenina. Od września 1918 do 1919 przebywał w więzieniu na Butyrkach. Od 1919 do 1921 pełnił funkcję spowiednika w placówce filialnej monasterów góry Athos w Moskwie.
5 lipca 1921 został wyświęcony na biskupa buzułuckiego, wikariusza eparchii samarskiej. Od 1923 do 1924 jako locum tenens zarządzał całą eparchią. W 1924 został aresztowany pod zarzutem prowadzenia działalności antyradzieckiej i skazany na trzyletnie zesłanie do Krasnowodska. Między kwietniem a wrześniem 1924 żył w Kazaniu. Następnie od września 1929 do października 1929 był biskupem jegorjewskim, wikariuszem eparchii riazańskiej. Równocześnie zarządzał jako locum tenens eparchią woroneską (luty-marzec 1928), eparchią włodzimierską i suzdalską (grudzień 1928). W 1929 został ordynariuszem eparchii iwanowo-wozniesieńskiej.