Niszczyciele typu Ragnar – typ niszczycieli szwedzkiej budowy, złożony z trzech jednostek. Oddane do służby w szwedzkiej marynarce wojennej w 1909 i 1910 roku, służyły do 1947 roku.
Konstrukcja Jednostki typu Ragnar stanowiły ulepszoną wersję pierwszego zbudowanego w Szwecji niszczyciela „Wale”, który z kolei stanowił wierną kopię zakupionego w brytyjskiej stoczni okrętu „Magne”.
Ze swojego pierwowzoru odziedziczyły praktycznie niezmienione linie i rozmiary kadłuba. Przy długości 65,8 metra na linii wodnej i pełnej 66,1 metra, szerokości 6,3 metra oraz zanurzeniu średnim 2,5 metra (maksymalne 2,7 metra), miały wyporność standardową 430 ton i pełną 460 ton.
Napędzane były dwiema pionowymi czterocylindrowymi maszynami parowymi potrójnego rozprężania o mocy 7200 KM (8000 KM), zaopatrywanymi w parę przez cztery kotły Yarrow, każdy z odrębnym kominem. Maksymalna prędkość wynosiła 30 węzłów (30,5 węzła). Zapas 84 ton węgla (80 ton) wystarczał na przebycie 920 mil morskich z prędkością ekonomiczną 15 węzłów.