W 1933 otworzył przewód doktorski na Uniwersytecie Jana Kazimierza na podstawie rozprawy Ustawy amortyzacyjne w dawnej Polsce. Od 1934 praktykował jako adwokat. W latach 1938–1939 był posłem na Sejm z ramienia Obozu Zjednoczenia Narodowego. Sekretarz Prezydium Okręgu Lubelskiego Obozu Zjednoczenia Narodowego w 1938 rokuEmil Horoch, Grupa kierownicza Obozu. Zjednoczenia Narodowego na. Lubelszczyźnie, w: Annales Universitatis Mariae Curie-Skłodowska, Sectio F, Historia Vol. 54/55, 1999/2000 s. 433-437 s. 436..
W kampanii wrześniowej walczył w szeregach macierzystego 8 pp Leg. pod Tomaszowem Lubelskim. Ranny podczas prowadzonego przez siebie ataku na bagnety dostał się do niewoli i resztę wojny spędził w oflagu Woldenberg.
W 1945 powrócił z niewoli i podjął pracę na KUL. W 1946 uzyskał stopnie doktora nauk prawnych i magistra historii. Został zastępcą profesora KUL, prowadził wykłady z historii ustroju i prawa polskiego.
W 1949, wobec wstrzymania rekrutacji na studia prawnicze na KUL, przeszedł na nowo utworzony Wydział Prawa UMCS, początkowo jako zastępca profesora i kierownik Zakładu Historii Ustroju Polski. W 1956 został docentem, w 1962 profesorem nadzwyczajnym, a w 1971 profesorem zwyczajnym.