Obecnie kilkadziesiąt jest zachowanych w muzeach, kolekcjach lub na zabytkowych kolejach.
W latach 1952–1958 70 lokomotyw typu Ns1 i 2 typu Ns1b wyeksportowano za pośrednictwem Centrali Handlu Zagranicznego Metalexport do Polski, gdzie pracowały w przedsiębiorstwach budowlanych, przemyśle i górnictwie. W ich naprawie specjalizowały się zakłady ZREMB w Gliwicach, a następnie ZNTK w Nowym Sączu; remontów ich zaprzestano na początku lat 70. z uwagi na trudności z częściami zamiennymi, zwłaszcza do silników. Większość lokomotyw wycofano do tamtej pory z eksploatacji i zastąpiono krajowym sprzętem, jak GLs30, część dostosowywano do innych silników. Stosowano m.in. silniki S-320 o mocy 18 KM produkcji WSK Andrychów oraz silnik o mocy 35 KM z ciągnika Ursus C-330.
W Polsce zachowały się trzy lokomotywy typu Ns1, częściowo przebudowane (z nieoryginalnymi silnikami): w Zakładzie Uzdatniania Wody Bielany w Krakowie, Zakładzie Torfowym w Podczerwonym oraz Cegielni Cienia w Opatówku. Istnieje także samo podwozie lokomotywy, w skansenie w Wenecji koło Żnina.
Lokomotywy Ns1 eksportowano w niewielkich ilościach także do Finlandii i Korei Północnej.