Mieczysław Tarnawski (ur. 24 listopada 1886 w Tartakowie, zm. 21 stycznia 1928 we Lwowie) – ksiądz rzymskokatolicki, historyk Kościoła, kapelan 214 pułku ułanów, kawaler Orderu Virtuti Militari, działacz społeczny.
Edukacja Urodził się 24 listopada 1886 w Tartakowie, w ówczesnym powiecie sokalskim Królestwa Galicji i Lodomerii, w rodzinie Józefa i Pauliny z Nassalskich. W 1906, jako uczeń Małego Seminarium Arcybiskupiego, ukończył C. K. VI Gimnazjum we Lwowie i wstąpił do Arcybiskupiego Seminarium Duchownego. Będąc alumnem rozpoczął studia na Wydziale Teologicznym Uniwersytetu Lwowskiego we Lwowie. W 1910 przyjął święcenia kapłańskie.
Następnie podjął studia na Uniwersytecie w Innsbrucku, gdzie w 1912 obronił rozprawę doktorską z teologii. Studiował historię Kościoła na Papieskim Uniwersytecie Gregoriańskim w Rzymie. W 1913 habilitował się z historii Kościoła na Wydziale Teologicznym Uniwersytetu Lwowskiego, po czym jako docent rozpoczął pracę na Wydziale Teologicznym tegoż uniwersytetu. Pełnił również funkcję podprefekta w Arcybiskupim Seminarium Duchownym. W 1916 został profesorem nadzwyczajnym w zakresie historii kościoła, a trzy lata później zwyczajnym na Wydziale Teologicznym Uniwersytetu Lwowskiego.