W areszcie, z udziałem organizacji społecznych, kulturalnych, wychowawczych oraz religijnych, wobec osadzonych profilaktyka uzależnień, dzięki której działają grupy wsparcia Anonimowych Alkoholików (AA) i Anonimowych Narkomanów (AN). W jednostce realizowane są także programy readaptacyjne i ogólnorozwojowe, których jednym z ważniejszych elementów są prace społeczne i charytatywne przy osobach starszych i chorych. Miejscem praktyk religijnych jest kaplica więzienna.
Historia W latach 1879–1881 jednostka funkcjonowała jako Zespół Budynków Królewskiego Pruskiego Sądu i Więzienia. Areszt został wzniesiony w czerwonej cegły licowanej ze stropami ceramicznymi. Podczas II wojny światowej budynek sądu został całkowicie zniszczony, a w następnych latach rozebrany (obecnie w tym miejscu stoją dwa wieżowce mieszkalne). W wyniku działań wojennych budynek więzienia został częściowo zniszczony, jednak później został odbudowany na podstawie założeń architektonicznych. W styczniu 1945 roku, kiedy 106 więźniów zostało przekazanych gestapo, 52 zostało zwolnionych, a 87 ewakuowano do więzienia w Brzegu, władze niemieckie opuściły jednostkę. Pierwsi więźniowie po wojnie trafili do opolskiego aresztu na początku kwietnia 1945 roku.