Poza sferą zawodowo-naukową był również pisarzem. Tworzył poezję (wiersze pisał od 1940), opowiadania i reportaże w prasie. Napisał m.in. wiersz pt. Niepokonana, zadedykowany himalaistce Wandzie Rutkiewicz po jej śmierci, który został opublikowany w miesięczniku „Góry i Alpinizm”. Był autorem wspomnień z lat studiów we Lwowie, z czasu kampanii wrześniowej 1939 (fragmenty zostały opublikowane na łamach „Rocznika Sanockiego” z 2011) i lat II wojny światowej, wydanych pośmiertnie pt. Przyczynek do historii 1939–1945. Pasjonował się muzyką – od dzieciństwa grał na skrzypcach. Wystąpił także w programie tworzonym przez Kabaret Elita.
Zamieszkiwał przy ulicy Stefczyka 28 we Wrocławiu. Pod koniec życia jako emerytowany profesor nadzwyczajny powrócił w rodzinne strony (w tym czasie wygłaszał m.in. prelekcje). Zmarł w Domu Brata Alberta w Zagórzu 11 października 2008. 18 października 2008 został pochowany na Cmentarzu Centralnym w Sanoku. Jego synem jest Adam Jara.